Turkse zuster keert terug

"Degene die Allah heeft gevonden, heeft alles gevonden."

Een nieuwe school, nieuwe vriendinnen, weinig moslims. Het leidde tot het steeds meer loslaten van de islam. Totdat een lezing voor een omslag in mijn gedachten zorgde, ik omarmde mijn religie weer.

Beste lezer, ik schrijf dit verhaal op 18-10-2013 en het is inmiddels tien weken geleden dat ik begon met het praktiseren van de islam.Het is niet dat ik mezelf drie maanden geleden geen moslim noemde, maar ik was vooral met andere dingen bezig. Sinds kort heb ik dus besloten dat ik ook echt wat met de islam wil doen. In dit stuk zal ik uitleggen hoe mijn leven er tot voor kort uitzag en waarom ik gekozen heb de islam te gaan praktiseren. Ook ga ik uitleggen hoe ik me nu voel en hoe ik nu terugkijk op de periode hiervoor.

In mijn familie wordt de islam goed gepraktiseerd. Ik ben best vrij opgevoed in een gezin waar mijn ouders niet streng waren met de islam, mijn moeder draagt wel een hoofddoek en praktiseert de islam wel, maar ik werd niet gedwongen om een hoofddoek te dragen. Ik mocht ook veel leuke dingen doen met mijn vriendinnen, o.a. bij elkaar slapen, naar de bioscoop gaan, gaan shoppen, noem maar op.

Vroeger toen ik jong was betekende de islam heel veel voor mij, ik verrichte toen mijn dagelijkse gebeden, vastte tijdens de maand ramadan, ging in de weekenden naar de moskee om hoofdstukken uit de Koran te leren en beter te kunnen lezen uit de Koran. Mijn moeder vertelde toen altijd verhalen over het paradijs. Dat zorgde ervoor dat ik een bepaalde manier van leven had, ik deed niks wat Allah verboden heeft. Ik had toen nog geen hoofddoek maar wou het wel. Ik zei toen altijd tegen mezelf en tegen mijn moeder dat zodra ik naar het VMBO zou gaan, ik een hoofddoek zou dragen. Mijn moeder had toen zo veel vertrouwen in mij, dat ze iedere keer weer trots op me was.

Toen ik voor het eerst naar het VMBO ging, ging ik zonder hoofddoek. Ik had toen een gedachte van als ik nu een hoofddoek ga dragen, dan ben ik de enige op de school. En dat durf ik niet, dus ik doe het later wel, wanneer ik het wel durf. Ik woon helaas in een dorp waar je weinig meisjes hebt die de islam praktiseren en zou daarom de enige zijn op mijn school. Mijn moeder vond het niet erg, ik was nog jong en praktiseerde wel met alle andere dingen in de islam.

Ik was niet een figuur op school die gelijk opviel of populair was. Ik droeg wijde kleding en heel vaak een col-shirt, zodat ik wel goed bedekt was. Op een dag kwam een klasgenoot naar mij toe en vroeg aan mij: “Waarom kleed je jezelf zo ouderwets aan? Is toch helemaal niet mooi?”. Ik kon hem geen antwoord terug geven. Op dat moment schaamde ik me zo erg. Want ik wou ook ‘’populair’’ op school rondlopen en dat iedereen mij kende.

Toen hij dat tegen mij had gezegd, dacht ik het wordt tijd om mezelf aan te passen voor mijn omgeving. Ik deed kortere shirtjes aan en ik bedekte mijn lichaam minder. Op de één of ander manier kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik kreeg meer vriendinnen en binnen een jaar begon ik me uiterlijk meer te verzorgen; haren stijlen en make-up op. En ja, ook droeg ik skinny jeans met een shirt, wat niet veel bedekte. Thuis merkte mijn moeder wel dat ik niet meer zoals eerst bezig was met de islam, het gebed wat we vijf keer op een dag horen te verrichten, verrichtte ik maar drie keer. Want opstaan in de vroege ochtend, vond ik zo vermoeiend en het bidden zo laat in de avond ook. Mijn moeder maakte zich zorgen, meer zorgen naarmate de tijd verstreek, want ik ging ook steeds meer het slechte pad op.

Na twee/drie jaar zat ik in het laatste jaar van mijn VMBO, was ik een keer blijven zitten en was ik helemaal niet meer de oude ik. Bidden deed ik niet meer, ik ging niet meer naar de moskee en ik had geen vriendinnen van de zelfde religie. Ik was toen ook een van de populairste op school. Goed verzorgd haar, kleding, make-up, alles was perfect. Mijn band met mijn moeder en mijn familie was veel minder sterk als eerst. Mijn moeder begon te dreigen, dat ik na het VMBO een hoofddoek moest dragen, maar ik wou het helemaal niet. Ik haatte de hoofddoek, ik haatte toen zelfs mijn geloof.

Ik haatte mijn leven, want ik wilde ook een leven leiden zoals mijn vriendinnen. Dat bestond uit feestjes, uitgaan, drinken, jongens en vrijheid. Dat allemaal had ik niet en dat waren helaas wel de dingen die ik heel graag wilde. En ja helaas, dat heb ik ook stiekem gedaan. Ik vroeg aan mijn moeder of ik bij mijn vriendin mocht slapen, na veel gezeur en gemaar mocht het. Toen ging ik voor het eerst uit. Een kleine kroeg, waar iedereen elkaar kent. En ik deed dit in de maand ramadan.

Tijdens de maand ramadan ging ik drinken, roken en feesten tot laat in de nacht. En ik had er toen geen spijt van. Het was toen zelfs de beste dag van mijn leven! Ik ben daarna nog een paar keer uit geweest en ik had veel andere dingen gedaan wat Allah verboden heeft. Mijn ouders wisten nergens van natuurlijk. En elke keer met het uitgaan ging het een stap verder, steeds meer drank. En dus heb ik meer dingen gedaan dan ik me kan herinneren. De volgende dag keek ik op mijn telefoon en had ik allemaal foto’s waar ik me niks van kon herinneren. Ik vond ze heel leuk, dus plaatste ik ze op Twitter en Instagram.

Dat waren toen de enige twee sociale media waarvan ik dacht dat niemand van mijn familie mij daar controleerde. Maar ik had het mis, mijn tante controleerde mij op instagram en had toen al mijn foto’s gezien. Dat was een shock voor haar, voor mij en de rest van mijn familie. Je kunt al verwachten wat er toen allemaal is gebeurd natuurlijk. Ik vond dat ik geen vrijheid had. Maar toen ik betrapt werd, toen besefte ik pas hoe het was om geen vrijheid te mogen hebben. Het was toen echt een rotleven. Je ouders vertrouwen je niet, jouw familie niet, je hebt jouw vrienden maar tot waar helpen jouw vrienden je? Het duurde niet lang tot mijn ouders mij daarna meer begonnen te vertrouwen. Uiteraard mocht ik niet meer bij mijn vriendin slapen. Maar ik mocht langzamerhand wel weer uit huis. Het waren toen mijn examentijden, mijn concentratie op school was zero. En ja, ik was ook gezakt.

Toen het zomervakantie was moest ik van mijn moeder naar een islamitisch centrum, speciaal voor meisjes, waar ik vijf weken moest verblijven. Ze hoopte dat ik dan weer zou ‘terugkeren’ tot de islam, dat ik weer vijf keer per dag zou bidden en weer zou praktiseren zoals eerst. Ik ging daar natuurlijk heen met tegenzin. Toen ik daar aankwam, was het dramatisch! Alleen maar kinderen van tien tot veertien jaar. Ik voelde me niet op mijn gemak en wou weer zo snel mogelijk naar huis. Toen ik daar in het lokaal ging zitten en mijn moeder de deur achter mij dicht deed en terug naar huis ging, dacht ik: “Mama wat doe je me aan?! Ik zal je nooit vergeven.” Ik was de oudste daar. Veel en veel ouder dan alle andere kinderen en dat viel de lerares op. Ik had wel een goede klik met haar, dus ik kreeg veel hulp en lezingen van haar.

Na twee weken, toen ik er wel aan gewend was, gaf de lerares mij een lezing. Een lezing die ik nooit zou vergeten, een lezing die ervoor heeft gezorgd dat er een knopje in mijn hoofd is omgedraaid. Een lezing die mij heeft veranderd, mijn leefstijl, mijn gedachtes; alles. Ze vertelde over de islam, maar niet hoe mijn moeder en anderen het aan mij hebben verteld. Een prachtig verhaal over het paradijs, over onze profeet Mohammed (vrede zij met hem) en over de duivel. De reden waarom we een hoofddoek dragen en wat er gebeurt als je die niet draagt. En ze had verteld hoe makkelijk het is om een plekje te kunnen krijgen in het paradijs, hoe belangrijk het gebed is, vijf keer op een dag is toch helemaal niet veel?

Alles, alles heeft ze verteld waar ik een duidelijk antwoord op wou. En dat heeft mij zo erg geraakt. Ik heb dagen gehuild bij haar, voor mijn zonden, want ik had zo veel zonden. Gehuild voor mijn verkeerde keuzes in mijn leven. En tegelijkertijd schaamde ik me heel erg, dat ik mijn prachtige geloof, de islam, toen haatte. Maar ik was ook zo blij, dat ik er van bewust werd, voordat het te laat zou zijn. En sindsdien, heb ik alles in mijn leven veranderd. Groot, klein, omgeving, gebruik van sociale media; alles. Ik draag nu ook een hijaab en op de juiste manier.

Het enige waar ik nu mee bezig ben, is zo goed mogelijk een leven leiden zodat ik ook in sha Allah in het paradijs kan komen. Ik verricht mijn dagelijkse gebeden. Ik lees heel veel boeken, waar ik heel veel door leer. En door dit allemaal voel ik me zo gelukkig, ik voel echt de kracht van de smeekbede. Mijn band met mijn moeder en familie is zo sterk geworden! Een fantastisch gevoel is dat.

Sinds ik ben ‘’teruggekeerd’’ ben ik niet meer bezig met veel tijd verspillen aan mijn uiterlijk, ik gebruik absoluut geen make-up meer en let goed op mijn houding, gedrag en ik heb geen contact meer met mijn vrienden van ‘’vroeger’’. Ik let nu meer op waar ik wel heen kan gaan en waar ik niet meer heen kan gaan. En ik voel me hier heel erg opgelucht mee! Zoals ik al zei, ik voel de kracht van de smeekbede.

Degene die Allah heeft gevonden, heeft alles gevonden en degene die Allah heeft verloren heeft alles verloren.Tot drie/vier jaar geleden had ik Allah verloren en ik had toen echt alles verloren; familie, vrienden en dierbaren. En dat is het ergste wat je kunt overkomen. En nu, drie maanden geleden heb ik Allah teruggevonden. En ik heb nu echt alles gevonden; juiste keuzes, juiste pad en alles wat ik wil, wens en voor strijd. Het lukt me allemaal, de hulp van Allah, dat voel ik! Ik strijd voor het paradijs, jij wilt toch ook naar het paradijs? Keer terug naar jouw Schepper voordat het te laat is. Dat is mijn tip voor de lezer.

Wa salaam.