Marok. broeder keert terug

"Een video van 20 minuten veranderde mijn complete leven."

Ik beweerde nog wel altijd dat ik moslim was, maar eigenlijk was dat niet meer dan een uitspraak zonder inhoud. Het hart sprak daar anders over. Kortom, ik was langzaam maar zeker aan het afdwalen.

Bismillah, in de naam van Allah de Meest Barmhartige de Meest Genadevolle. En vrede en zegeningen zij met ieder van de profeten als met hen die hun boodschap volgen. Ik zal met de wil van Allah in het volgende verhaal kort uiteen zetten hoe mijn weg was naar het praktisch vormgeven van de islam.

Ik ben al-hamdoulilah geboren in een doorsnee Marokkaans praktiserend islamitisch gezin. Het is voor vele moslims een bekend tafereel; je vader die zich voorbereidt om naar de moskee te gaan, je moeder die allerlei lekkerneijen klaarmaakt in de keuken, jouw zusje die heel geconcentreerd aan het studeren is en natuurlijk de tv die vrijwel de hele dag door aanstaat met de bedevaart.

Je zou bijna denken, wat kan er überhaupt mis gaan? Echter, ik was anders dan de rest. Na mijn jaren in de brugklas, is mijn vader zich meer gaan concentreren op mijn twee zusjes qua religie. Vragen als: ‘’Heb je al gebeden?’’ of ‘’Hoe ver ben je met de Koran te lezen?’’ waren op een zeker moment verdwenen.

En om eerlijk te zijn, ik vond die vrijheid heerlijk. Eindelijk was ik oud genoeg om zelf mijn keuzes te maken. Eindelijk het gevoel dat niet constant iemand let op wat ik doe of wat ik laat. Eindelijk niemand die mij zo vroeg voor het Fajr gebed liet opstaan. Terwijl ik dacht dat ik eindelijk de vrijheid had geproefd, was dit juist het begin van mijn nederlaag.

Ondanks het feit dat mijn ouders wat afstand hadden genomen, bleven ze wel altijd adviseren en waarschuwen. Maar het ging bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Ik had het gebed in die fase van mijn leven allang achter me gelaten. Laat staan dat ik nog naar de moskee ging. Ook was ik actief in kleine diefstallen, omdat ik vond dat ik té weinig zakgeld kreeg. De Koran waar ik vroeger zo veel met mijn vader uit las, staat nu sinds de laatste keer, nog steeds op dezelfde plank met daar een laagje stof op.

Halal of niet niet-halal geslacht vlees interesseerde me op een gegeven moment ook niet meer. Ik was omringd door vrienden die eigenlijk hetzelfde deden of een stap verder heen waren. Zij sjouwden mij ook vaak mee naar feestjes en dan heb ik het niet over bruiloften. Maar ik ben geen feestbeest en vond er er niets aan. Alcohol en drugs zijn nooit op mijn pad gekomen, al-hamdoulilah, Hij heeft mij daar tegen beschermd.

Ik beweerde nog wel altijd dat ik moslim was, maar eigenlijk was dat niet meer dan een uitspraak zonder inhoud. Het hart sprak daar anders over. Kortom, ik was langzaam maar zeker aan het afdwalen.

Het gekke was wel, dat ik ondanks mijn dwaling vaak mensen naar het goede probeerde te leiden. Dit kwam omdat ik gedurende een periode van twaalf jaar islamitisch onderwijs heb gehad. Ik kreeg ieder weekend acht uur les en we sloten het jaar af met een centraal tentamen. Vanuit deze instelling heb ik veel kennis opgedaan over de islam en heb ik de Arabische taal leren beheersen. Deze kennis is mij altijd bijgebleven. Je kunt je natuurlijk voorstellen dat je als jongetje van veertien een hekel hebt aan deze school, omdat je vrije weekend verloren ging. Het was een tijd waar ik me liever bezig hield met buiten spelen, kattenkwaad uithalen en computerspelletjes spelen. Als ik nu terugkijk naar die periode in mijn leven, dan heb ik aan die school veel profijt gehad. Al-hamdoulilah, ik dank mijn ouders hier vanuit het diepste van mij hart voor en het is zeker een aanrader voor iedere moslim.

Het was op een avond dat ik via het welbekende MSN Messenger een vriend aanspoorde tot het gebed. Ik vertelde hoe belangrijk het is en wat voor straf er te wachten staat als je het gebed mist. Dit natuurlijk terwijl ik er zelf niks aan deed. Ik vind het nu nog altijd vreemd dat hetgeen ik vertelde niet tot mezelf doordrong.

De volgende dag moest ik van mijn vader mee naar het vrijdagsgebed. Mijn ouders hadden inmiddels al door dat ik langzaam aan het afdwalen was en begonnen me weer te controleren. De animo om naar de moskee was natuurlijk bij mij compleet uitgedoofd, maar ik moest mee. Eenmaal in de moskee, was de imam al bezig met zijn preek. Ik hoorde ineens een vers die mijn hart even kort schudde:

Roepen jullie de mensen op tot vroomheid en vergeten jullie jezelf, terwijl jullie de Schrift voorlezen? Begrijpen jullie dan niet?

Koran, hoofdstuk 2:44

Dit was het begin van het proces; het had me geraakt. Het was alsof mijn hart versteend was en dat iemand er met een hamer een barst in had geslagen. Maar ik was er nog niet. Nadat ik de moskee verliet was ik het alweer vergeten.

Het verhaal gaat door en er was in principe niks aan mij veranderd. Op sommige vlakken ben ik zelf te ver gegaan. Het stelen ging mij te makkelijk af. Ik besloot een stap verder te gaan. Voor ik het wist stal ik geld van mijn ouders. Het begon met twee euro, maar het werd steeds meer. Maar iedere keer bedekte Allah mij, want wellicht zou ik ermee stoppen. Maar dat einde kwam er niet. Het ging allemaal te makkelijk en als ik het geld eenmaal in mijn handen had, was ik mijn schuldgevoel alweer vergeten.

Tot op een dag de sluier werd opgeheven. Ik werd op heterdaad betrapt door mijn eigen moeder. Nadat mijn vader erachter kwam, kreeg ik de straf van mijn leven. Ik werd niet geslagen, nee, veel erger. Hij sprak me twee weken lang niet en keek me zelfs ook niet meer in de ogen aan. Het was een pijnlijk moment en sindsdien heb ik iedere vorm van diefstal afgezworen. De tweede barst op mijn hart was geslagen.

Het leven ging door en ik weigerde nog steeds het gebed te verrichten. Sterker nog, ik loog er zelfs over. Mijn ouders hielden mij nauwlettend in de gaten en vroegen dagelijks of ik wel had gebeden. Ik vond het vreselijk irritant en snauwde altijd van wel, maar uiteraard had ik geen enkel gebed verricht. Ik schaam me diep als ik hierop terugkijk.

Aan het eind van mijn middelbare school tijd had ik eindelijk een vriendin. Het was meer het type meid die je ’s nachts zou tegenkomen in het centrum of aan de waterpijp in een shishabar. Geloof speelde geen rol. Ik was verliefd op de lusten en niet om haar persoonlijkheid of religie. Ik was smoorveliefd op haar, maar zij aan de andere kant speelde meer een spelletje met mij. En inderdaad liefde maakt blind. Door deze relatie ging er in mijn leven veel kapot. Ik was nog meer verwijderd van mijn religie dan tevoren en mijn schoolresultaten gingen er op achteruit.

Maar het interesseerde me allemaal niet. Het enige waar ik aan dacht was die meid. Mijn ouders maakten zich zo een zorgen dat mijn moeder mij op een dag vertelde: ‘’Je vader krijgt altijd nachtmerries over jou en hij wordt vaak ’s nachts wakker om huilend dua te verrichten.‘’ Dat raakte me wel diep. Nog een barst kwam op mijn hart.

Maar de gevoelens voor die meid waren enorm. Ik zat in een verwarde situatie. Het was alsof ik in een lege kamer stond met twee deuren. Op de ene deur ‘’mijn ouders’’ en de andere ‘’die meid’’. Ik wist van geen raad, totdat op een dag de wereld op zijn kop ging. Die meid vertelde dat ze geen zin meer had in een verdere relatie en het liefst niks met mij te maken wil hebben; dat was de druppel die de emmer liet overlopen. Ik was er zo kapot van, dat het leven me dwong op mijn knieën te zakken en naar boven te staren. Ik wou dat plotseling de grond onder mijn voeten open ging en dat ik er eeuwig in verdween. Alles ging de mist in. Mijn vriendin maakt het uit, school gaat achteruit en ontevreden ouders. Het was een bizarre situatie, waarin ik dacht dat alles verkeerd ging maar dat in feite Allah, mij met tekens probeert duidelijk te maken wat de juiste weg is. Alleen waren mijn ogen en hart bedekt.

Er kwam een moment van depressie in mijn leven. Ik zat dan in de woonkamer en keek om mij heen naar de rest van het gezin. Iedereen was bezig iets moois van zijn leven te maken. Iedereen probeerde het beste uit zijn religie te halen. En degenen die studeerden, werden beloond met goede cijfers. Behalve ik, ik was dat jaar zelfs gezakt. Ik voelde me buitengesloten en eenzaam. Het was alsof ik vanuit een andere dimensie neerkeek naar de wereld om me heen. Ik trok me terug op mijn kamer en op dat moment bood iemand mij een video aan op MSN. Het was een youtube filmpje van Ustadh Nouman Ali Khan over het verrichten van dua. Het filmpje duurde circa twintig minuten. Het ging over de volgende krachtige vers:

En wanneer Mijn dienaren over jou (O Mohammed) vragen stellen over Mij: voorwaar, Ik ben nabij. Ik verhoor de smeekbede van de smekende wanneer hij tot Mij smeekt. Laten zij aan Mij gehoor geven en in Mij geloven. Hopelijk zullen zij de juiste Leiding volgen.

Koran, hoofdstuk 2:186

Deze korte video van nog geen twintig minuten heeft mij emotioneel zo geraakt, de laatste barst op mijn hart de verstening op mijn hart heeft vernietigd en de sluier van mijn ogen en hart heeft opgeheven. Moge Allah deze man rijkelijk belonen en hem met het paradijs belonen. Ik raad iedere moslim deze video aan.

Het was diezelfde dag, met het Fajr gebed in de nacht, dat ik voor het eerst dua had verricht. Iedereen sliep nog en het was alleen ik en mijn Schepper. Er ging een wereld voor mij open en mijn hart was gevuld met licht en liefde voor het geloof. Sindsdien heb ik het gebed onmogelijk kunnen missen. En de Koran die in de kast lag, wordt iedere dag wel geopend.

Vaak als het leven tegenvalt, denken wij dat we er alleen voor staan. Het kan zijn dat je op een moment belandt waarin je ziet dat iedereen om je heen je verlaat en achterlaat. Vergeet dan niet, dat de Schepper van alles en iedereen jou nooit zal verlaten noch vergeten. Het is geen schaamte om op het moment dat het leven je op de knieën dwingt, je oprecht te richten tot Allah en een traan te laten vallen. Allah de Verhevene wacht op jouw smeekbede. Het maakt Hem niet uit hoe groot je zonden zijn, waar je bent, of wanneer jij je tot hem richt. Klaag bij Allah, blijf dwingen, vraag om vergeving, heb vertouwen, heb geduld en je zult zien dat Allah de Verhevene deuren voor jou opent die jij niet had verwacht en die beter zijn dan wat jij wenste.

De profeet – vrede en zegeningen zij met hem- heeft gezegd:

Allah is blijer met het berouw van een dienaar dan een man die is neergestreken op een kale woestijn. Zijn rijdier waarop zijn eten en drinken en spullen lagen is weggelopen. Als de hitte en dorst zo erg worden besluit hij een dutje te doen onder de boom en de dood maar af te wachten. Als hij vervolgens ontwaakt, ziet hij plotseling zijn rijdier weer voor zich. Uit enorme blijdschap zegt hij per ongeluk: ‘ow Allah, jij bent mijn dienaar en ik ben jouw Heer!

Muslim